اواسط اردی بهشت ماه بود که پیشنهاد تشکیل کارگروه های چندنفره جهت برگزاری نشست های گوناگون در طول تابستان ارائه شد . هرچند در ظاهر این پیشنهاد با استقبال نسبی مواجه شد ، اما در عمل این اتفاق نیفتاد . البته در اواخر تیرماه جلسه ای با موضوع ادبی و با حضور 10 نفر برگزار شد که در حدّ خود مفید و جذّاب بود . حدّاقل برای من اینطور بوده است . اما به دلیل مشغله های افراد و بسته بودن دانشگاه در مردادماه و همچنین شروع ما مبارک رمضان ، ادامه ی این نشست ها در طول تابستان ممکن نشد .

آن فکر تا امروز به قوت خود باقی مانده است . با صحبت هایی که با سه چند نفر از دوستان که در جلسه ی تابستان حضور داشتند انجام شد ، به این نتیجه رسیدیم که در حال حاضر فضا برای برگزاری این نشست ها به طور نسبی فراهم است . حدّاقل مشکل زمان و مکان در کار نیست .

زمانی که برای این جلسات (در این ترم) در نظر گرفته شد ، روزهای دوشنبه بعد از کلاس دکتر حسینی است که اکثر دوستان کار خاصی ندارند . به استثنای چند نفر که ممکن است کلاس داشته باشند . البته در خصوص ساعت دقیق آن بعدا می توانیم با حضور افراد مختلف تصمیم بگیریم .  از آنجایی که هنوز کارگروه ها شکل نگرفته اند و شاید اصلا شکل نگیرند ، به طور موقت بنده و سرکار خانم م.پ (پابرهنه زاده !) مسئول جمع آوری نظرات و پیشنهادات شما هستیم .


درخواست ما :

موضوع های مورد علاقه ی خود را که مایلید در جلسات به بحث گذاشته شود را به بنده یا خانم م.پ اطلاع دهید .

همچنین کسانی که مایل هستند در شورای سیاست گذاری فعالیت کنند ، آمادگی خود را به اطلاع ما برسانند که با توجه به تعداد افراد به شیوه ی خاصی عمل کنیم . وظیفه ی این شورا فعلا بررسی نظرات و پیشنهادات مختلف و تصمیم گیری در مورد موضوع جلسه است .

منتظر پیشنهادات و نظرات شما هستیم . 



حاشیه :

من به شخصه دوشنبه بعد از کلاس دکتر حسینی کار خاصی انجام ندادم. دوستانم هم همینطور . شاید اگر بخواهم رک حرف بزنم ، باید گفت که بیشتر وقت تلف کردیم . حتی اگر صحبتی هم می شد ، بیشتر وقت تلف کردن بود . فکر نمی کنم در بین ما شخصی برنامه ی مدونی برای وقت خالی روز دوشنبه ها داشته باشد که از فرصت به بهترین نحو استفاده کند .

من از کسانی که این نشست ها را بی فایده می دانند یک سوال دارم :

آیا هر صحبتی که در نشست ها انجام شود و هر بحث و تبادلی نظری ، از این بی برنامه گی بهتر نیست ؟ حد اقل این است که در حال حاضر نمی دانیم چه اتفاقی قرار است بیفتد .

من فکر می کنم این برنامه ها علاوه بر اینکه ضرری ندارند و نمی شود بر سلامت آنها خدشه ای وارد کرد ، بلکه منفعت هم دارند .

البته وقتی ما بدون اطلاع از بیرون به یک جریان نگاه کنیم ، ایرادات زیادی ممکن است به کار بگیریم . مثلا من که در جلسه ی تابستان حضور نداشتم ، ممکن است قضاوت های اشتباهی در این باره بکنم .  اما اگر ما به درستی کارمان ایمان داریم ، باید از آن دفاع کنیم و به جای عقب نشینی سعی کنیم دیگران را به آن دعوت کنیم . حاشیه است دیگر ، برای حرف های حاشیه ای . 

بازهم می گویم ، اگر به درستی کار ایمان داریم سعی کنیم در مقابل سرزنش ها و قضاوت های اشتباه جمع از خود دفاع کنیم .



امام کاظم (ع) در وصیتی به هشام بن حکم می فرمایند :

ای هشام، اگر در دستت گردویی بود و مردم آن را گوهر خواندند مغرور مشو که برای تو سودی ندارد، زیرا تو می دانی آنچه در دست داری گردو است . و اگر در دست خود گوهری داشتی و مردم آن را گردو خواندند گفته آنان به تو ضرر نمی رساند، زیرا تو می دانی که گوهر داری !